Bilgisayar mühendislerini birleştirmek amacıyla yola çıkan insanların şimdiden iki kutuba ayrılmış¹ olması, veya kendilerinden yana olmayanları aşağılamaları bir yana, bir 21. YY mesleğine 19. YY kısıtlamaları getirmenin sıkıntıları üzerine konuşmak istiyorum biraz.

Gerek kendilerinin yazdıkları yazıları, gerekse karşı olanların (bilgisayar mühendisi veya değil) yazılarını okudum. Açıkçası, iki tarafın da argümanlarını tarafsız bir biçimde okuyunca, BMO’ya destek verenler ve kurmaya çalışanların sadece rekabeti öldürme ve rant peşinde olduklarına inandım.

(Aşağıda verdiğim kaynaklardan alıntılar yaparak devam edeceğim, fakat mutlaka onları da okuyun, konuyla ilgili fikir edinmek için.)

Özetlemek gerekirse, BMO’ların demek istedikleri şu: Mühendislik diploması olmayanlar, mühendislerin işini çalıyorlar. Hadi durumu kurtaralım. 

• Piyasada “mühendis” olmayan birçok programcı var. Bölüm bitirmiş kişiler, onların yüzünden işsiz.
• Firmalar, “mühendis” olmayan birçok programcıyı çalıştırıyorlar. O yüzden, projelerin %75′i başarısız.

• Bilgisayar mühendisi çalıştırmak isteyen firmalar, odaya katılmak zorunda. Aksi takdirde yasal suç işlemiş olacaklar.
• Programlamacı olarak çalışmak isteyenler, odaya katılmak zorunda. Bunun için ise “bilgisayar mühendisi diploması” edinmeleri gerekecek.

Üniversite yıllarımdan çok iyi hatırlıyorum, ben bir IT’ci olarak² CSE’cilere programlama anlatıyordum, sınavları için yardım ediyor, ödevlerinde hata gideriyordum. Sırf ÖSS’de iyi yaptığı için o bölüme giren insanlar vardı, hâlâ da var… BMO’lar, buna bir çözüm sunmuyor, aksine problemi körüklüyor. Başarısız firmalar şu anda zaten tecrübeden önce diploma soruyor, zaten yanlış kişileri işe alıyor. Diplomalı cahillerin kol gezdiği bir ülkede, çok iyi programcıların sırf diploması yok diye işe alınmasını engellemek, sadece daha çok sıkıntı yaratır.

Kaldı ki, diplomasızların diplomalıların işini kapmasının nedeni, büyük oranda onlardan daha iyi iş çıkartıyor olmalarıdır. Bilgisayar Mühendisliği diploması olmadığı halde iPhone yazılımları yazan 16 yaşındaki çocukla, Bilgisayar Mühendisliği’nden mezun olup CV’sine hâlâ “Word, Excel biliyorum” yazan insanı³ aynı kefeye koymak bile saçmayken, BMO’ların yapmaya çalıştığı, ikincisini daha da üste çıkarmaktır.

Verdikleri örnekler de çok komik. Mesela, yanlış yazılan yazılımlar, uçak düşürebilir diyorlar. Ben, İnsan-Bilgisayar Etkileşimleri master’ımı yaparken aldığım İnsan Etkenleri dersinde, son 30 yıldaki ölümcül uçak kazalarının neredeyse hiçbirinin ”sistem hatası”ndan kaynaklanmadığı istatistiğine ulaştım. Şimdi, BMO’ların kafasıyla, bir Human Factors uzmanı, projelerde çalışamayacak. Çünkü bilgisayar mühendisi değiller.

Yine IT’ciler, bilgisayar mühendisleriyle hemen hemen aynı dersleri almalarına rağmen, projelerde barınamayacaklar. Halbuki savlarından biri, projelerin kötü yönetilmesi idi. Peki, programlama dersleri %70 aynı olan IT’cilerin, bilgisayar mühendislerinden farklı olarak aldığı dersler, ne üzerine? Proje ve iş yönetimi.

Dünya gider Mersin’e, biz gideriz tersine.

• Matt Mullenweg. Açık kaynak bir yazılımı geliştiricisi üretmeyi durdurunca, kendisi fork’layıp WordPress’i kurdu. Blogculuğu değiştirdi, geliştirdi. Bilgisayar mühendisliği diploması yok.
• Mark Zuckerberg. Seven var, sevmeyen var, ama adam facebook’u kurdu. Birkaç yılda interneti ele geçirdi. Bilgisayar mühendisliği diploması yok.
• Bill Gates. Anlatmama gerek bile var mı? Ama işte, bilgisayar mühendisliği diploması yok.
• Steve Wozniak. Steve Jobs pek teknik bir adam değildi, ama Steve Wozniak, Apple I ve II’leri tek başına yarattı. Kişisel bilgisayar dünyasını yarattı, ama bir bilgisayar mühendisliği diploması yok.

Bu adamlar, dünyayı değiştirdi. BMO’ların kafasıyla, Türkiye’de olsalardı, mühendis olmadıkları için hiçbir şey yapamayacaklardı. Zaten bizim sıkıntımız, doğru düzgün projemizin olmaması değil mi? Gelişimi niye kısıtlamak istiyoruz? Niye başarılı projelere yol açacağımıza, işleri daha yokuşa sürme çabasındayız?

İngiltere’de Raspberry Pi diye bir proje başladı. 25$’lık bilgisayar üretmeye çalışıyorlar. Amaçları şu: Şimdiki yetişkin kesim, çocukken oyun konsollarında programlamaya başlayabiliyorlardı, yeni nesil için ise böyle bir imkan yok. O yüzden, çocukların harçlıklarıyla alabilecekleri ve programlamaya dalabilecekleri bir sistem yaratmaya çalışıyorlar.

Programlamanın yeni okur-yazarlık sayıldığı bu dönemde, bir tarafta herkesin programcı olabilmesi için çaba gösterenler, diğer tarafta rant için bütün bir ülkenin ve onun insanlarının önünü tıkayacak politik kurgularla vakit kaybedenler… Denklemin kötü tarafında bulunmak üzücü.

Ne yapılabilirdi, bunun yerine?

İnsanları bir takım şeylere zorlamak yerine, hem programcı arayan firmalara, hem de bilgisayar mühendisliği ve programlamayla gerçekten ilgilenen insanlara yol gösterecek bir dernek kurulabilirdi. Firmalar ne aradıklarını bilmiyorlar, mühendisler kendilerini geliştirmiyorlar. Bu sorunu, bir aidat ödeme koşuluyla çözemezsiniz. Tek yolu, her iki tarafı da eğitmekten geçer. Gerçekten amacı bilgisayar mühendislerini birleştirmek, firmaların çıkarını gözetlemek olan bir topluluğun önceliği insanları aidat ödemeye zorlamak ve çok iyi yapabildikleri işi ellerinden almak olmamalı.

Olmamalı.

Kaynaklar:

• http://ahmetalpbalkan.com/blog/bilgisayar-muhendisleri-odasi-uzerine/
• http://blog.vuska.net/2012/bir-alaylinin-gozunden-bilgisayar-muhendisleri-odasi/
• https://www.facebook.com/groups/bilgisayarmuhendisleri/
• https://www.facebook.com/groups/119584008165127/
• http://bmo.org.tr/2011/12/26/bmo-kurulus-calismalari/
• https://www.facebook.com/groups/bmo.istanbul/221764841248238/

1. Grup 1: TBMO.org – Grup 2: BMO.org.tr
2. Evet, ben bilgisayar mühendisi değilim. O yüzden eğer bu yazı ilgi çekerse, bunu yüzüme vura vura beni aşağılamak isteyenler olacaktır. Ben zaten Türkiye’de çalışma çabasında değilim, o yüzden bana dokunan bir durum yok burada. Fakat genel olarak bir sıkıntı olduğunu düşünüyorum ve bunun üzerine fikir yürütüyorum. Beni “bağımsız” olarak görürseniz sevinirim.
3. http://friendfeed.com/thejbf/7bb65f97/ulkedeki-kutsal-bilgisayar-muhendislerinin

İlki teknolojik; Markdown. Ona sonra döneceğim.

İkincisi ise çok daha eski, 10. yüzyıla kadar dayandığı iddia ediliyor temelinin: Dolma kalemler. Markdown ne kadar süper olsa da, dolma kalemler kadar heyecanlandırmıyor ne yazık ki beni. İmkanım olsa bu yazıyı kağıda yazardım ama, biraz garip olacağını düşünüp vazgeçtim.

Dolma kalem maceramın başlangıcı…

Daha kağıt havlu mucizesinin yaşanmadığı yıllarda, babamın serilmiş gazete kağıtları üzerinde dolma kalem doldurması, küçüklüğümden kazıklığıma taşıyabildiğim nadir anılarımdan biridir. Kendimi geçtim, babam kendini bildi bileli varmış dolmakalemlere takıntısı. Ona da dedemden geçmiş… O kadar eski, o kadar genetik yani bizdeki dolma kalem sevdası.

Bende ise geçtiğimiz aya kadar boy göstermedi bu sevda. Kalemlere karşı bir aşırı sevgim vardı gerçi hep, ama dolma kalemlerle o kadar haşır neşir değildim. Lamy Vista rollerball’um en sevdiğim (ve mürekkebini bitirdiğim tek) tükenmez kalemimdi, onun dışında babamın ben küçükken bana verdiği Pentel Graph 1000 marka/model 0.9 uçlu bir çizim kalemimi geçen sene kaybettim, gidip hemen yenisini edindim falan… Küçükken bir Lamy abc’m ile rengarenk bir dolma kalemim vardı ama akıbetleri hakkında bir fikrim yok maalesef.

Dolmakalemlere tekrar dönüş yapmam, geçen ay Deniz ile onun yeni aldığı 2011′in özel rengi olan Turkuaz Lamy Safari hakkında konuşmamızla başladı. Ben büyük bir heyecanla Lamy’nin sitesine girdim, modellere bakmaya falan başladım. Ertesi gün, İstinye Park’taki Notebook’a girmiş, Lamy standına dik dik bakarken buldum kendimi. O anda bir tek mat siyah Safari’yi beğenmiştim, ve ondan sadece iki adet vardı. Birini alıp çıktım.¹

Hiçbir zaman bir taneyle kalmazlar…

Eve geldim falan, içindeki mavi kartuşu çıkartıp kalemle birlikte aldığım siyah kartuşu taktım… Sonra kendimi yine internetlere verdim. Araştırdım, diğer modelleri gördüm. Başka bilgiler edindim, mesela CultPens denen sitede, 2008′den beri üretilmeyen mat gri Safari’lerin bulunduğunu, veya Lamy AL-Star’da da Safari’ler gibi yıllara özel renkler ürettiklerini ve Ruby’nin (Yakut Kırmızısı) o yılın özel rengi olduğu gibi. Kırmızı Lamy’den 1 adet, mat gri’den iki adet sipariş ettim. Ruby AL-Star’la gidecek Diamine Ruby mürekkep de, aldığım ilk şişe mürekkep idi.

Lamy’lerim birden 3′e çıkmıştı. Fakat ben araştırmadan duramıyordum.

Sonuç olarak, şu anda elimde 10 adet Lamy dolma kalem ve 15+ renkte mürekkep var. Kalemlerden sadece 2 tanesi herhangi bir mağazaya girip alabileceğiniz modeller, diğerleri ya özel üretim ya da artık üretilmeyenlerden.²

Dolma Kalemlerim

Biraz Lamy ekosisteminden bahsetmek istiyorum. Lamy’leri güzel yapan şeyin sadece ucuz olmaları olduğunu zannetmeyin diye.

Lamy uçlar

Lamy’lerin güzelliği, birkaç çok üst model haricinde uçlarının hep birbirleriyle değişebilir olması. Zaten Lamy’nin Safari, joy, Vista ve AL-Star modellerinin tutma kısımları bile hemen hemen aynıdır. Eğer çok çok üst model bir Lamy almıyorsanız, uçlarını birbirine takabileceğinizden emin olabilirsiniz.

Lamy’nin dördü normal, üçü kaligrafi olmak üzere yedi uç çeşidi bulunuyor.³ Normal uçlar ekstra-inceden başlayıp kalına kadar gidiyor, kaligrafi uçları ise 1.1-1.5-1.9 seçenekleri ile sunuluyor.

Lamy mürekkepler

Açıkçası, mürekkeplere kendine ait bir alan ayıracağım. O yüzden burada mürekkeplerin kendisi yerine, kullanım şeklinden bahsetmek istiyorum.

Lamy’lerde iki seçenek var. Birincisi, Lamy’nin kendi kartuşları. İkincisi ise şişe mürekkepler.

Şişe mürekkep demek, sadece Lamy’ninkileri değil, diğer onlarca markanın yüzlerce rengini de kullanabilmek demek.  Şişe mürekkepleri kullanmak için ise birer çevirici adaptör takmanız gerekiyor.

Z24, kırmızı şapkalı olanı. Genelde Safari-tarzı olan modeller için bu öneriliyor. Ağız kısmı oldukça geniş, ve bu kalemlerde adaptörün dişlerinin geçtiği yuvalar var.

Daha üst modellerde ise siyah şapkalı Z26 kullanılıyor. Ağzı daha dar olan bu modellerde dişler yok, sadece sürtünmeyle oturuyor. Z26 kullanan kalemler (Linea ve pur gibi) genelde zaten adaptörüyle birlikte geliyorlar.

Lamy dolma kalemlerim

1. Mat Siyah Safari

Lamy Safari’ler genelde parlak plastikten yapılırlar. Mat siyah, hâlâ üretilen tek mat rengi Safari’nin. 90′ların başında koyu yeşil rengi varmış, 2008′e kadar da açık gri üretiliyormuş, fakat artık ikisi de yok. Başka renkleri var mıydı mat, bilmiyorum.

Broad uç ve Lamy kartuş siyah mürekkep ile kullanıyorum.

2. Mat Gri Safari

Dediğim gibi, bu kalem artık üretilmiyor. CultPens’te bulmuşlar, bir Lamy deposunda unutulmuş birkaç posta, şu anda çok ucuz fiyata satıyorlar. Hatta 50GBP’lik Lamy alışverişi yapana bedava veriyorlar. Siyah klipsli, siyah uçlu, çok güzel bir kalem.⁴

Medium uç ve Diamine Ultra Green mürekkep ile kullanıyorum.

3. Ruby AL-Star

AL-Star serisi, Safari’nin aluminyum gövdeli olan modellerinden oluşuyor. Birçok farklı rengi var. Ben 2011 özel rengi olan yakut kırmızısını çok beğendim. İçine bir de Diamine Ruby mürekkep doldurdum, içi dışı bir oldu.

1.9 kaligrafi uç ve Diamine Ruby mürekkep ile kullanıyorum.

4. Sarı Safari

Babam, ben ilk Safari’mi aldığımdan beri “bizim zamanımızda siyah uçlu, siyah klipsli Safari’ler modaydı” deyip duruyordu… Bir gün bir geldim ki eve, bana gitmiş bir sarı Safari almış. Maalesef, 2009′dan beri siyah uçlu/klipsli Safari’ler üretilmiyor. Onlar da artık tıpkı diğer renkler gibi krom klipsli ve metal uçlu geliyorlar. Ama bu kalemi, normalinden farklı olarak, 1.1 Kaligrafi ucuyla almış babam. Biraz daha enteresan yazıyor yani.

1.1 kaligrafi uç ve Lamy siyah kartuş mürekkep ile kullanıyorum.

5. pur

Lamy Pur, aslında hâlâ üretilen, aluminyum, ince bir model. Fakat 2011′de biraz değişiklik yaptılar. Normalde üzerinde bir ucundan diğer ucuna olan çizgileri kaldırıp, dümdüz bir hale getirdiler. Fakat bunu yaparken, kapağın altında kalan uç kısmını da aluminyumdan diğer pek çok Lamy modelinde kullanılan plastiğe çevirdiler. Açıkçası o plastik kısım çok hoşuma gitmediği için, eski modelinden bulduğum anda bir tane aldım.⁵

Extra-fine uç ve Lamy siyah şişe mürekkep ile kullanıyorum.

6. Beyaz joy

Lamy joy’un normalde iki modeli bulunuyor: Kırmızı klipsli ve tepeli, parlak gövdeye sahip siyah joy, ve aluminyum gri kapaklı, siyah klipsli, mat gövdeye sahip AL-joy. Beyaz modeli, bu yıl üretilmiş, ve bazı yerlerde sınırlı sayıda üretildiği söyleniyor. Sanırım henüz tükenme gibi bir tehlikesi yok.

1.5 kaligrafi uç ve Iroshizuku tsutsuji mürekkep ile kullanıyorum.

7. Kırmızı Klips ve Tepeli Mat Siyah Safari

Bunu, İsveç’te NK’da buldum ve aldım. Kimse tam olarak ne olduğunu bilmiyor. Siyah Lamy joy gibi kırmızı klips ve tepeyle geliyor, ama gövdesi onunki gibi parlak değil, mat siyah.

Fine uç ve Iroshizuku yama-budo mürekkep ile kullanıyorum.

8. Linea Grid

Linea’lar, eskiden üç model idi; dalga desenli, çizgi desenli ve kare desenli. Artık nedense kare desenlisi üretilmiyor. Normalde 100$’dan aşağıya bulunamayan Linea Grid’lerden eBay’de normal satış fiyatına bulunca hemen bir adet kaptım.

Fine uç ve Lamy siyah şişe mürekkep ile kullanıyorum.

9. Siyah Uç ve Siyah Klipsli Sarı Safari

Babamın favorisi Yine eBay marifetiyle bu artık üretilmeyen kalemlerden iki adet kaptım. Birini babama hediye edeceğim, diğerini kendime saklayacağım.

10. Turkuaz Safari

2011 özel modeli. Bütün bu çılgınlığı başlatan model. Artık zaten az bulunmaya başladığı için bir adet de bundan aldım bulduğum yerde. Üretimi durduruldu, birkaç hafta içerisinde iyice zor bulunmaya başlar.

Medium uç ve Iroshizuku ku-jaku mürekkep ile kullanıyorum.

Diğer Kalemlerim

Açıkçası, bir adet Kaweco Sport Classic modeli aldım, şeffaf, eyedropper yapmak için. Biraz elime yüzüme bulaştırdım —gerçek anlamda. Her yerinden mürekkep akıyor. Beceremedim.

Fakat asıl favorim, J. Herbin Glass Dip Penim. Tamamı camdan oluşan bu kalemi, mürekkebe batırıp kullanıyorsunuz. Tek bir batırmayla neredeyse bir A4 sayfanın yarısını doldurmanız mümkün. Aşağıda örnek verdiğim mürekkep renklerini hep bu kalemle denedim.

Mürekkeplerim

Lamy Mürekkepler

Lamy kalemlerle isterseniz şişe mürekkep, isterseniz de Lamy’nin özel kartuşlarını kullanabiliyorsunuz. Kartuş seçeneklerinde, her kalemin içinde gelen mavi mürekkebin yanısıra, siyah-mavi, siyah, kırmızı, yeşil, turkuaz ve mor renkleri bulunuyor.

Açıkçası, mavi mürekkeplerden nefret ediyorum. Tükenmez kalemlerde de, dolma kalemlerde de. Sıkıcı, itici renkler olduklarını düşünüyorum. Aksi gibi bütün Lamy dolma kalemler de mavi mürekkeple geliyorlar.

İlk siyah dolma kalemimi alırken 1 adet 5′li siyah kartuş almıştım. Sonra gidip 4 tane Z24 pompa aldım. 5 adet 1ml’lik kartuşun fiyatı 5.5TL. Pompaların tanesi 10TL, ama 50ml’lik şişe 15TL’ye satılıyor. Yani sırf ilk 50ml’de bile kartuşun mililitresi 1.1TL’ye gelirken, şişede 0.5TL’ye geliyor.

Ben bütün mavi mürekkepleri, işi gereği mavi kullanmak zorunda olan babama gönderiyorum. Ben ya diğer renkli mürekkeplerimi, ya da aldığım tek şişe olan Lamy siyahı kullanıyorum.

Lamy’lerin şişesinin altında, başka hiçbir markada bulunmayan, bir rulo bulunuyor. Amacı, mürekkebi doldurduktan sonra kaleme bulaşanları, ve ucundaki fazlalıkları temizlemek. Oldukça pratik ve hoş bir fikir.

Diamine Mürekkepler

Diamine, bir İngiliz markası. Sırf dolma kalem mürekkepleri için 90′dan fazla renk çeşidi sunuyorlar. 80ml’lik şişesi 15TL.

Ben kendime Ruby aldım sadece, şişe olarak. Deniz’e de Ultra Green aldım. Bir de denemek için 2ml’lik örneklerden Jade Green ve Amber aldım. Eğer şişe mürekkep alacaksanız, kesinlikle Diamine’e göz atın derim, mutlaka bir rengi sizi kendine çekecektir.

De Atramentis Mürekkepler

Kokuluları popüler. Bir tek çileklisi var elimde, örnek olarak. Yazınca koku falan kalmıyor ne yazık ki. Biraz da saçaklanmaya neden oluyor gibi. Başka hiçbir fikrim yok kendileri hakkında.

Pilot Iroshizuku <色彩雫> Mürekkepler

Tercümesinin “renk damlası” olduğu iddia edilen, Pilot tarafından üretilen bir mürekkep serisi.⁶ Renk tonlarını “Japon doğasında bulunan nesnelerden aldığı” söyleniyor. Renkler de bunların üzerinden isimlendirilmiş zaten.

“Crimson Glory Vine”ın ne olduğunu bulamadım Türkçe. Bir tür asma yaprağı, anladığım kadarıyla. “Old man winter” da, “kara kış” için söylenen tümcelerden biri gibi. Diğerlerinin hepsi yanında yazıyor.

Piyasadaki en pahalı mürekkeplerden biri, 50ml şişesi en az 45TL’den başlıyor. Hiçbiri için de ciddi bir kullanım amacı bulamıyorum, o yüzden gözümü karartıp herhangi birinin şişesini alamıyorum.

Platinum Mix-Free Mürekkepler

Toplamda 9 renkten oluşan Mix-Free’nin özelliği, seride bulunan her rengi birbiriyle karıştırıp yeni renkler elde edebilmeniz. Başka marka mürekkepleri karıştırdığınızda kimyasal yapıları bozulup kalemi tıkayabiliyorlar. Mix-Free ise özellikle karışımlar için yaratıldığından, böyle bir sıkıntısı yok.

Benim elimdekiler, 7ml’lik deneme versiyonları. Normalde 60ml’lik şişelerde, tanesi 20$ civarına satılıyorlar. Yine “karıştırma seti” aynı fiyat civarında. Yani hepsini denemek isterseniz 200$’a geliyor, bu set ise sadece 30$ civarında.

Defterlerim

Kendilerinden çok anlamadığım için, bir kağıt tercihim yok. Kareli veya boş olması dışında, tabii. Ama kağıdın yapısı hakkında pek fikrim yok.

Moleskine‘ler hariç. Moleskine’ler mükemmel defterler; Özel versiyonlarının kapak tasarımlarını geçtim, ajandaları bile birçok sayfa ve yapı seçeneği sunuyor. Farklı farklı boylarda ve renklerde geliyorlar, çok sevimliler. Fakat, Moleskine’lerin kağıtlarının kaliteleri kötü ile çok kötü arasında değişiyor… Kurşun veya tükenmez kalemle sorun yok, ama dolmakalemlerle saçaklanmaya ve arkaya geçmeye başlıyorlar. Mürekkebe göre de farkediyor, tabii ki, ama kağıdın kalitesi daha büyük bir etken bu durumda.

Biraz daha büyük defterlere geçersek, Mead Cambridge‘lerin karelilerini seviyorum. A5 ve A4 boyutlarında, çok kullanışlı, çok güzel kağıda sahipler. Kurşun kalem için sarı sayfalı olanları, dolmakalem içinse beyaz sayfalısını tercih ediyorum genelde.

Bir de Vox diye bir markanın bir eskiz defteri aldım. Türk markası, ama hakkında bunun dışında hiçbir bilgi bulamadım. Kalın kağıtlı, dikkatli bakınca çok hafif saçaklanma yapıyor ama kesinlikle çizimlerin karakterini bozmuyor. Arka tarafına kesinlikle geçirmiyor.

Nereden almalı?

Kalemler

Açıkçası, kalemlerin çoğunu Türkiye’den almak mümkün, özellikle şu anda hâlâ satılan modelleri. Yurtdışından aldığınızda kargo hariç 40TL’ye geliyor Safari’ler genelde, Türkiye’de ise yetkili Lamy distribütörlerinde 50TL’ye satılıyorlar. Yani eğer çok zor durumda değilseniz, az bulunur bir kalem değilse alacağınız, yabancı sitelere bavurmanıza gerek yok.

Öte yandan, CultPens, mat gri ve eski pur’ü satın aldığım bir İngiliz sitesi. Kalem almayı planlıyorsanız, kesin bakmalısınız. Lamy uçları ve pompaları da bulunuyor, ama Türkiye’dekiyle aynı paraya geleceği için pek mantıklı değil oradan almak.

GouletPens ve JetPens de Amerikan siteleri. Onda da bütün kalem ve aksesuarlarını bulmanız mümkün, hâlâ üretildikleri sürece. Eski modeller pek bulunmuyor.

Mürekkepler

Kesinlikle tek bakmanız gereken yer, GouletPens. Şişe mürekkepleri piyasadakinden biraz daha ucuza satıyorlar, fakat tek farkları bu değil. Diğer bulduğum sitelerden farklı olarak, bu sitenin deneme mürekkepleri satıyor oluşu. Yani şişesi 20-30-40$ olan 30-50ml’lik mürekkepleri, 2′şer ml’ye bölüp, 1.5-2$ civarına satıyorlar. Bu da bir kalemi iki kere doldurmaya yetecek bir miktar.

Ayrıca yukarıda bahsettiğim Platinum Mix-Free setini de oradan aldım. 30$’a⁷ 7ml’lik 9 renk, artı 10 adet boş 7ml’lik ufak şişe ve 2 adet ucu köreltilmiş şırınga geliyor. Mürekkep karıştırmak için mükemmel set.

Defterler

Defterler için yurtdışına bakmanıza gerek yok. Kabalcı Kitabevi’nde ihtiyacınız olan her tür defteri bulabilirsiniz.

Yurtdışından Alışveriş İle İlgili Uyarı

Türkiye’de son 1 yılda gümrük kanunlarını 2 kere değiştirdiler. Bu yazının yayınlandığı anda, kargo hariç, 75Euro’ya kadar bir kargoyu 2 ayda bir defa gümrük vergisi ödemeden getirtebiliyorsunuz. Ve bu haktan bir yılda en fazla 5 defa yararlanabiliyorsunuz.

Diyelim 50Euro’luk bir alışveriş yaptınız. Bir sonraki alışverişiniz 2 ay geçmeden önce 10Euro’luk bile olsa, vergi vermeniz gerekiyor.

Avrupa Birliği ülkelerinden gelirse ürünler, vergi miktarı %18. Amerika’dan ve diğer ülkelerden ise %20. Bunu dikkate alın yurtdışından sipariş verirken.

Yukarıda bağlantı verdiğim üç kalem mağazası da 1 hafta içerisinde teslim ediyor, bu arada. Teslimat süresi HepsiBurada.com’dan bile daha hızlı yani.

Son olarak, birkaç pratik bilgi…

1. Yeni kalem temizliği

Lamy dolmakalemler, fabrikadan çıkmadan önce test ediliyorlarmış. O yüzden uç kısmında, her ne kadar sıfır kalemi alıp kağıda sürtünce bir şey yazmasa da, biraz mavi mürekkep bulunur. Eğer içinden çıkan mavi kartuşu kullanacaksanız sıkıntı yok, fakat başka bir renk kullanacaksanız, mavinin bu renge karışmasını istemezsiniz. Bu yüzden gerekli adaptörü kaleme takıp, içine su doldurup boşaltarak temizlemeniz yetecektir.

İlk fotoğrafta yepyeni bir kalemde ilk defa pompayla su çekiyorum içine doğru. Gördüğünüz üzere, masmavi doluyor pompanın içi. İkinci fotoğrafta suyu kalemin dışına atıyorum, suyun nasıl mavi olduğuna dikkat edin. Üçüncüsünde ise tekrar suyla dolduruyorum kalemi, mavinin renginin açıldığına dikkat edin. Bu işlemi birkaç kez tekrar edip su artık renksiz dolmaya başladığında kalemi kurutup istediğiniz mürekkebi rahatlıkla kullanabilirsiniz.

2. Mürekkep doldurma

Ta-daaa! Rezalet bir video. Özellikle örnek olsun diye Lamy mürekkebin temizleme kağıtlarından koparıp, beceremeyince kağıt havluya yönelmem. Rezil. Neyse. Gerekli bilgi orada en azından.

3. Uç değiştirme

Dediğim gibi, alt model Lamy’lerin hepsi aynı uç yapısını kullanıyor ve hepsi birbiriyle değişiyor. Çıkartmak için ucuna bant yapıştırıp çekmek, çok basit ve etkili bir yöntem. Bastırdığınızda da geri giriyor. İkinci bir rezil video ile gösterdim bunu da.

Giriş – Gelişme - Sonuç

Sonuç olarak çok güzel kalemler, benim kalıbımdaki adama hiç yakışmayacak renkte mürekkepler ve yeni bir hobi edinmiş oldum. Dolma kalemlerin herkese göre olmadığını düşünüyorum, ve kullanabilenler ile kullanmayı tercih edenler hakkındaki görüşlerim fazlasıyla olumlu. Ayrıca çok eğlenceli.

He, o değil de, Markdown falan diyordum..?

Programlama dili olarak PHP hâlâ en verimli kod yazabildiğim dil, ve WordPress hâlâ en etkili kullanabildiğim framework. Fakat VPS yönetmek ve bütün güvenlik sorunlarıyla başa çıkmak için hayat çok kısa. O yüzden düz metin tabanlı bir bloga geçeceğim. Markdown burada devreye giriyor: Kendisi farklı bir metin düzenleme yöntemi. Mesela birer adet yıldız veya alt çizgi altına aldığınız yazılar italik, iki kere yaptıklarınız ise kalın oluyor. Link vermek, liste hazırlamak, başlık yaratmak için de benzer çok pratik yöntemler var. WordPress’teki gibi görsel editörlerde bulunan “ay kalın yazı stilinden çıktım mı, şurası niye aşağı kaydı, bu metin editörü neden işletim sistemimin özelliklerini gözardı ediyor” gibi sıkıntıların hiçbiri yok.

Yine aynı şekilde, statik dosyalardan ibaret olacağı için blog, güvenlik sıkıntıları, veritabanı problemleri, yedekleme zorlukları, “ay sitem heklendi”, “oy yazılarım kayboldu” dertlerinin hiçbiri yok.

Neyse, lafı uzatmayayım. Bunun hakkında da başka bir yazı yazarım, geçişimi tamamladığımda.

1. O sırada dükkana girip “Mat siyah Lamy Safari istiyorum” diyen kız bahanem oldu aslında. “Eh öyle madem, bana da verin bir tane.” dedim, sonra siparişler karıştı falan. Bu da böyle bi anımdır.
2. Bulamazsınız anlamına gelmiyor, ama internetten almak, çok büyük paralar ödemek zorunda kalabilirsiniz.
3. İlkokul çağındaki çocuklar için ayrı, solaklar için ayrı, solaklar gibi yazan sağlaklar için ayrı uçları da var aslında. Onlara girmiyorum.
4. Bu kalemden 3 tane oldu. Bir tanesini ben kullanıyorum, bir tanesini babam kullanıyor, öteki ise kutusunda öylece duruyor.
5. Bir de bunun kurşun kalemini aldım, çünkü onun da eski modelinin ucu aluminyum iken yenisi plastikten oluşuyor. Hoş değil.
6. 色彩 – Renk. 雫 – Damla. İmiş.
7. Ben aldığımda %25 indirim vardı, 22.5$’a gelmişti.

Fakat -neden okuduğumu da bilmediğim- Milliyet gazetesinde şu haberi gördüm: e-pasaport çipleri ihalesi ‘güvensiz’ Fransız şirketinin

Açıkçası, firmanın Fransız olmasıyla zerre ilgilenmiyorum. Çünkü Fransa’da yaşanan saçmalığı da sıradan bir Türk seviyesinde eleştirmiyorum, Fransızları hain olarak görmüyorum.¹

Fakat, benim düşündüğüm, Türkiye’de bu e-pasaport çiplerini, belli spesifikasyonlara uyarak, sıfırdan tasarlayıp da üretebilecek tek bir firma, tek bir fabrika bile yok mu? Bu kadar basit bir şey için bile yabancı kaynaklara yüz binlerce lira para mı ödenmesi gerekiyor?

Milliyetçi bir davranış, bir söylem değil bu, yanlış anlamayın. Sadece “vay anasını yerli araba üreticez lan” diye ülkesinin başarılarından(!) tatmin ola ola kendinden geçen bir halkın, “olum daha bi çip üretemiyoruz lan, ne arabası” diye sormayışına bir sitem sadece.

1. Yasa hatalı, ama geçmesinin tek suçlusu Türkiye’nin yanlış uluslararası politikaları. Yasanın hatalı olduğunu düşünme nedenim ise 1) bu kararın tarihçilerin araştırması sonucu değil, 3-5 politikacının oturduğu yerden fikir yürütmesiyle verilmiş olması, ve 2) şu andaki yapısıyla düşünce ve fikir özgürlüğüne kısıtlama getiriyor olması.

Bu yazıda, yenisini bir süre kullandıktan sonra, iki modelin karşılaştırmasını yapıyorum.

Öncelikle, kutudan çıktığı anda, Air’ların ikisi de birbirine çok benziyor. Eski Air’ımın siyah karbon fiber kaplı olmasını hesaba katmazsak¹, sağ yanındaki adaptör girişi için birinde mini DisplayPort, diğerinde Thunderbolt işareti olmasından başka bir fark görünmüyor.

İçini açınca da tek fark klavye kısmında.² En üst sıra, işlevsel olarak farklılık gösteriyor.

İlk seri Air’da, normal Apple klavyelerinde olan CD çıkartma tuşu güç düğmesine çevrildiği için, CD çıkartma tuşu F12′ye kaymış, medya ve ses kontrol düğmeleri de o nedenle birer geri gitmişti. İlk şaşkınlığı üzerimizden attıktan sonra, o şeklin daha da erişilebilir geldiğini itiraf etmeliyim. Yeni Air’da ise CD çıkartma tuşu kaldırılmış.

Bunun nedeni, bir önceki seride boş olan tek tuş sayısını (F5) ikiye çıkartıp (F5 ve F6) onları da doldurmak —klavye aydınlatma tuşlarına yer açmak.

Bir diğer değişiklik de F4 tuşunda geliyor. Dashboard, 10.4 Tiger ile ilk çıktığında F12 tuşuna ayarlıydı. O zamanlar medya tuşları sol tarafta olduğundan, sıkıntı olmuyordu. Sonra, medya tuşları gelip F12′yi kapattı, ama sıkıntı değildi, çünkü Dashboard F4 üzerinde kendine yer edinmişti. Fakat yeni Air’da F4′ten kovulmuş Dashboard, ve yerine Lion’ın iOS’den -oldukça beceriksizce- alıp yerleştirdiği Launchpad’i açıp kapatan bir tuş gelmiş. Dashboard da tekrar F12′ye atanmış.

Fakat Fn tuşuna basmadan F12′ye erişemiyorsunuz. Boşta bir F-tuşu kalmadığı için, üçüncü parti bir yazılım kullanmadan herhangi bir tuşu Dashboard tuşu yapmanız mümkün olmuyor. Function Flip isimli yazılımı kullanarak, F4 tuşunu hep F4 olarak kullanmaya zorladım sistemi, sonra Dashboard’u da F12′den F4′e atadım. Açıkçası, bilgisayarı açar açmaz yapmak zorunda kaldığım şeyin üçüncü parti bir yazılımla varsayılan sistem özelliklerine bozmak olması beni hiç mutlu etmedi.

Bunların dışında klavye oldukça benzer yapı olarak, tıpkı ilk Air’ımı aldığım zamanki gibi biraz yumuşak. Zamanla bunun da açılacağını düşünüyordum, ama maalesef henüz pek kaybetmedi etkisini.

Bir diğer hoşnutsuzluğumun kaynağı ise Lion’ın ta kendisi. Ters kaydırma özelliğiyle hiçbir sıkıntım yok, fakat üç parmakla gezinme olayını kaldırmış olmaları oldukça sinir bozucu. Bunun için birkaç ayar çekip, BetterTouchTool isimli bir diğer üçüncü parti yazılımla bu özelliği geri ekledim. Böylece artık hem Twitter’da, hem Sparrow’da hiçbir yere tıklamadan, üç parmağımı ileri-geri oynatarak gezinebiliyorum. Alıştığım gibi.

Teknik özelliklerine gelince…

Tıpkı Önceki Air’ımın 128GB’lık SSD’yi 120GB olarak göstermesi gibi, 256GB’lık yeni SSD de 250GB gözüküyor. Bunun nedeni, hatalar oluştukça diskte o bölümleri devredışı bırakıp o 16GB’lık bölümden kullanmaya başlayacak olması imiş. Öyle okudum. Emin değilim. Gerçek olmayabilir. Ona göre.

Core i7 1.8GHz işlemci ise tam 4 çekirdek olarak görülüyor sistem tarafından. Gündelik işlemler için kesinlikle Core 2 Duo’lu modelden hiçbir farkı yok.³ Asıl fark, ağır işlemlerde kendini gösteriyor.

Önce, daha önce büyük hatalarla tekrarladığım testi aynı hatalarla tekrarlamak istiyorum.

	CPU Test	Disk Test	UI Test	Toplam
2010 MacBook Air 11.6"	99.65	230.31	98.41	122.26
2011 MacBook Air 11.6"	212.38	368.84	114.29	185.53

Fark çok büyük, ama bu pek adil bir test değil. Elim gitmediği için eski Air’a bir türlü Lion yükleyememiştim, yenisinde ise Snow Leopard’a dönmek -maalesef- mümkün değil.

Yine benzer hatalarla⁴, farklı bir test uygulayıp, Photoshop üzerinde düzenlediğim fotoğrafları JPG olarak kaydetmeye ve sonra onları Automator kullanarak tekrar boyutlandırmaya karar verdim. Bunun için daha önceden düzenlediğim RAW fotoğrafları ve onların düzenlemelerini barındıran XMP dosyalarını kullanmaya düşündüm.⁵

C2D MacBook Air – 2.22.0
İşlemciyi tam gücünde kullanmasına rağmen fan hızında en ufak bir artış olmadı. Photoshop fotoğrafları 2′şer 2′şer işliyordu.
i7 MacBook Air – 0.51.1
İşlemci bunda da tavan yaptı, ve son 10 saniyede yavaş yavaş fan hızı 2000rpm’den 2800rpm’e kadar çıktı. Fotoğrafları 4′er 4′er işledi.
i7 iMac – 0.42.3
İşlemci pek tavan yapmadı. Fan hızı hiç değişmedi. Fotoğraflar 4′er 4′er işlendi.⁶

Fakat işlemi hızındaki artış, grafik kartında kayıp olarak geri dönüyor. Bir önceki incelemede gösterdiğim Mafia II var ya? Aynı özellikleri geçtim, daha düşük çözünürlükte bile ara ara takılarak ilerliyor. Bunun nedeni, eski Air’da kullanılan Core 2 Duo işlemci için nVidia’nın çipseti ve 320M grafik işlemcisi kullanılması, fakat Intel’in açtığı bir dava nedeniyle nVidia’nın Core 2 Duo’dan sonraki hiçbir işlemci için çipset üretememesi ve i7′li Air’ların Intel’in HD 3000 grafik işlemcisine mahkum kalması. Daha çok RAM yiyor, ama daha az performans gösteriyor, kısaca.

Gelelim en büyük sıkıntıma…

i7 işlemci, performans fazlası güzel olsa da, bu kadar ufak bir bilgisayarda çok, çok fazla kaçıyor. İşlemci bir süre yüksek güçlü işlem yapınca, hiç takılma olmasa bile, ısı anında 70-80-90 derecelere çıkıyor, ve arkasından fan sesi yavaş yavaş yükseliyor. Fakat daha sonra o işlemi tamamladığınızda bile fan yavaşlamıyor. Bunu yapmanın tek yolu bilgisayarı uyku moduna alıp geri açmak. Gün içinde en az 4-5 kere kapatıp açıyorum cihazın kapağını.

Sonuç olarak…

Pil vb. konulara, boyutla ilgili detaylara girmeyeceğim, bahsetmediğim diğer tüm konular aynen önceki yazımdaki haliyle geçerli.

Açıkçası, i7 Air’ın Core 2 Duo Air’a göre olan avantajları, dezavantajlarını götürmeye yetmiyor. Sıfırdan alacaklar için mükemmel bir bilgisayar, hâlâ, ama benim gibi eski modeli olan kimse gidip boşuna yeni modele güncellemesin. Verilecek fiyat farkına değmez.

1. Yenisi için de yapıştırmaları aldım, şu anda eskisi yapıştırmasız, yenisi yapıştırmalı…
2. Dizilimi saymıyorum, çünkü ilk aldığım Air Kanada’dan gelme ve ters-L tuşuna sahip olduğu için Kanada Fransızcası diziliminde. Yeni aldığım ise İsveç’ten sipariş edildi ve uluslarası İngilizce.
3. Tek farkettiğim değişiklik, Flash videolar izlerken Core 2 Duo’lu model oynatmada sürekli takılırken, i7′li modelin hiç takılmadan sorunsuzca oynatması.
4. Hatalardan kastım, sistemlerden birinin 10.6.6 ve Photoshop CS 5 çalıştıran bir iMac, diğerinin 10.6.8 ve Photoshop CS5 çalıştıran bir Air, ötekinin ise 10.7.1 üzerinden Photoshop CS 5.1 çalıştıran bir Air olması. Tutarlılık sıfır, kısaca.
5. O kadar tutarsızlıktan sonra bir şeyi doğru yapayım dedim.
6. Açıkçası, iMac’in hakkını vermek lazım; Air’larda bütün programlar kapalıyken bunda onlarca sekmeye sahip iki tarayıcının yanısıra bir sürü ıvır zıvır program da açıktı.

Gülümseyin, çekiyorum!

İhtiyacınız olmayacak iki kelime. Eğer partilerde, toplanmalarda elinizde bir fotoğraf makinası varsa, insanlar zaten bunu yapacaklardır. Hatta bazıları sizi yolunuzdan dahi çevirebilirler, poz vermek için.

Peki fotoğrafların hakkını nasıl verebilirsiniz? Kendi yöntemlerim, şöyle.

Ekipmanlarım:

Kullandığım üç parça ekipman var sadece. Elimde farklı ekipmanlar olmasına rağmen ben parti ve diğer etkinliklere fiks onları götürüyorum. Üçünü de tercih etme nedenlerimi, yöntemlerimi ve kullanılabilecek alternatifleri, kendi maddeleri altında detaylıca anlatacağım:

Makine: 5D Mark II

Açıkçası fotoğraf makinasının marka ve modeli önemli bile değil, hatta 5D Mark II olması, karanlık ortamlar için büyük bir dezavantaj. Nikon’ların odaklama motorları çok daha üstün, bu amaçla fotoğraf makinası alacaksanız FX olarak D700 veya DX olarak D7000 çok daha rahatlatıcı bir tercih olacaktır.

Makineyi ISO400 civarında kullanıyorum. Yerine göre biraz daha açıp kısıyorum. Yukarıdaki fotoğrafta mesela, ISO640′a çıkmışım. Ama başlangıç noktam hep ISO400 oluyor.

Odaklamayı deklanşörden arkadaki “AF-ON” düğmesine aldım. Böylece bir kere odaklayıp arka arkaya -makinenin tekrar odaklamasını beklemeden- fotoğraf çekebiliyorum. Eg-S odaklama ekranı da karanlık ortamlarda hızlı lenslerle daha aydınlık görmenizi ve daha iyi kadrajlamanıza yardımcı oluyor. (Tabii gözünüz varsa, ve benim kadar beceriksiz değilseniz. )

Makineyi tamamen manuel kullanıyorum. Makinanın benim adıma karar vermesini istemediğim için diyaframı, enstantaneyi kendim ayarlıyorum. Zaten başlangıç değerlerimden çok da sapmıyorum, ince ayarlarla geçiştiriyorum.¹

Lens: 50mm ƒ/1.4

Kullandığım, sahip olduğum en kötü lens olmasına rağmen vazgeçemiyorum. Odaklama sorunlarım var² ve verdiği sonuçları tahmin etmek çok zor. Bazen acayip keskin çekiyor, bazen çok yumuşak sonuçlar veriyor.

Ama iki avantajı var.

1. Normal bakış açısı. Aranızdan biri geçmeden rahatça portre çekebileceğiniz kadar dar, birden fazla insanı rahatlıkla çekebileceğiniz kadar geniş. Biraz daha geniş olsa (mesela, 35mm ƒ/1.4L olsa) şikayet etmem, ama bu da gayet makul bir bakış açısı sunuyor.³
2. Açık diyafram. Hem karanlıkta daha rahat görmenizi sağlıyor, hem ortam aydınlatmasını daha rahat yakalıyor, hem de inanılmaz dar alan derinliği veriyor.⁴

Flaş: Speedlite 540EZ

Aslında önceden 580EX II kullanıyordum, ta ki bir takside unutana kadar… Onun arkasından, onca flaşımın içinden bu işler için 540EZ’yi kullanma nedenim ise, en güçlüsü olması ve odaklama ışığının bulunması.

540EZ’yi otomatik modda kullanmak imkansız, çünkü kendisi A-TTL bir flaş. Zaten başta harici işler için almıştım, fakat 580EX II’den sonraki en güçlü flaşım oydu. 5D Mark II sadece E-TTL II flaşlarla uyumlu olmasına rağmen, ilginç bir şekilde 540EZ’nin odaklama yardımcısını çalıştırabiliyor. 580EX II’yi de hep manuelde kullandığım için, bu amaç için ikisinin arasında neredeyse hiç fark olmadığını söyleyebilirim.

Flaşı genelde 1/128‘de tutuyorum, ve tavandan yansıtıyorum. Böylece tavanı kocaman bir softbox gibi kullanarak daha yumuşak bir aydınlatma elde ediyorum. Bunun dezavantajı ise, insanların düz veya yukarı doğru bakmak zorunda kalmaları. Yoksa gözleri karanlık çıkabiliyor. Fakat açınızı doğru seçerseniz flaşın tepesine takılan diffuser’lardan çok daha sevimli sonuçlar veriyor.⁵

İpuçları:

Ben genelde mekana girer girmez birkaç deneme çekimi yapıyorum. Varsayılan ayarlarımın işe yarayıp yaramadığını görmeye çalışıyorum. Eğer fazlaysa ISO’yu veya diyaframı kısıyorum, azsa flaşın gücünü arttırıyorum. Burada önemli olan şey, ortamdaki her noktanın aynı sonuç vermeyebileceği. Bir yerde tavan diğerinden daha yüksek olabilir, bir taraftaki duvar beyazken ötekinde kırmızı olabilir. Bunların hepsini görüp ona göre önceden denemeleri yapmak, sonradan çekimi yapıp “aa burada böyleymiş, ondan şöyle kötü çıkmış” diye ağlanmaktan daha iyi.

Bazı forumlarda bu konu hakkında hiç tecrübesi olmayan insanların tripod gibi abuk subuk önerilerde bulunduğunu gördüm. Partilerin hareketli mekanlar olduğunu hatırlamak ve ona göre hareket etmek zorunda kalınacağını akılda tutmak gerekiyor. Makineyi sabitlemek için tripod, en mantıksız çözümlerden biri. Hem kimse fotoğraf çektirmek için 10 saniye poz vermez, hem de diyelim makineyi sabitlediniz, 1/10′luk pozlamayla da kurtarıyorsunuz aydınlatmayı, peki ya insanların titremesini nasıl engelleyeceksiniz? Tripod, out.

Ekipman tavsiyeleri:

Yine bir forumda bir kullanıcı beni “2000TL’lik lens, 2000TL’lik flaş, 4000TL’lik makina önermek”le suçlamış, kullandığım 5D Mark II’yi önermediğimi üstüne basa basa vurgulamama rağmen…

Bir adet harici flaş şart. Nikon da olsa, Canon da olsa, bir adet flaş mutlaka lazım. Genelde harici flaşları iki adet üst seviye model oluyor bu markaların; en pahalısına (SB-910 veya 580EX II) gerek yok, bir alt modelleri (SB-700 veya 430EX II) de olur. Hatta (7D ve 600D’de çalışıp çalışmadığını bilmiyorum ama daha eski makinalarda) 540EZ bile olur.

Sabit diyaframlı lens şart. Herkes sabit odak mesafesine sahip (50mm ƒ/1.8 gibi) lenslerle rahat etmeyebilir, her ne kadar görüntü kalitesinde çok fark olacaksa da, fakat zoom lens alınacaksa da sabit diyaframlı olması en mantıklısı. Yoksa zoom yaptıkça diyafram da değişeceği için flaş gücünü ve enstantaneyi sürekli kontrol altında tutmak gerekecektir, ki bu da ek iş ve yorgunluk demek olacaktır. Tamron’un 17-50mm ƒ/2.8 lensi süper bir yatırım olur; hem görüntü kalitesi muazzam, hem fiyatı oldukça uygun.

Gövde gerçekten farketmiyor. Ben daha sığ alan derinliği için 5D Mark II’yi tercih ediyorum, ama full-time etkinlik fotoğrafçısı olarak çalışmak istesem büyük ihtimalle daha üstün odaklama motoru nedeniyle Nikon’a kayarım.

Kit olarak tavsiye vermek gerekirse;

• SB-700, 350$’lık, yani 650TL’lik bir flaş.
• D7000 1300$ ediyor, 2500TL civarı.
• Tamron 17-50mm ƒ/2.8 ise 450$ – yani 850TL.

Hatta D7000 fazla bile, D5100 de gayet güzel iş göreceği için bu koşullarda, 1000-1200TL daha indiriyor fiyatı. Üstüne bir de sabit gidip 35mm ƒ/1.8G alırsa bir 250$ daha düşüyor fiyat. Forumda birilerinin önerdiğimi zannettiği 8000TL’lik ekipmanın yarısından daha ucuza geliyor yani; Toplamda en pahalı 4000TL, en ucuz 2250TL’lik ekipman bu önerdiğim…⁶

Örnek fotoğraflar:

Tavandan yansıtmanın sağladığı aydınlatma:

Tabii açıya ve verilmek istenen etkiye göre yanlardan veya daha geriden de yansıtılabilir ışık:⁷

Açık diyaframın hem avantajına, hem de dezavantajına bir örnek sıradaki fotoğraflar: Ortam aydınlatmasını çok güzel alabiliyorum, ama 50mm gibi odaklama özürlü bir lensle 5D Mark II gibi odaklama özürlü bir makinede tam istediğiniz yerde odak alamama ihtimaliniz yüksek:

Fakat dediğim gibi, 50mm lensin odak uzaklığı, yakın fotoğraflar için de, grup fotoğrafları için de oldukça yeterli:

Yalnız flaşı tepeden yansıtırken göz çukurları derin olan ve/veya kafası omzuna bitişik gezen⁸ insanlara dikkat etmeniz gerekiyor:

1. Normalde, flaşsız çekim yaptığımda Av -diyafram öncelikli- modu tercih ediyorum. Minimum alan derinliği için diyaframı en açık konumda tutup enstantane ayarını makinaya bırakıyorum. Ama karanlık ortamda flaşla çekim yaparken hep manuel.
2. Gerçi lensi düşürdükten sonra ben, değiştirmişler yamulan parçalarını, düzelmiş olmalı sorunlarım.
3. Çarpanlı makinalarda daha da dar olacaktır, ama çok sıkıntı yaratmaz yine de.
4. Merhaba ben Cem, ve ben bir bokehkoliğim.
5. Flaşı direkt çektiğiniz objeye çevirip her deklanşöre basışınızda bir kedi yavrusu ölüyor.
6. Ki ucuz olan SB-700+D5100+35mm ƒ/1.8 olurdu benim tercihim.
7. Bu yüzden oynar kafalı harici bir flaş almak gerekiyor işte.
8. Espri bana ait değil, fotoğraftaki gencin kendi yorumu.

Tanışmadığın bir insan için, hele ki dünyanın en büyük firmalarından birinin CEO’su üzerine bırak gözyaşı dökmeyi, birkaç satır yazı yazmak bile çok zordur. Ama Steve Jobs, sadece bir CEO değildi. Steve Jobs, dünyayı değiştiren bir vizyonerdi. Kişisel bilgisayarların, müzikçalarların, cep telefonlarının ve -gelecekte onaylanacağı üzere- tablet bilgisayarların gelişmesini sağlayan kişiydi. Tek başına bilgisayar dünyasını ileriye götürdü demek yanlış olur, ama onun bir araya getirdiği insanlar ve onun görüşleri sayesinde teknoloji şu anda olduğu yerde.

Steve Jobs’ın ölüm haberini aldığımdan beri uyuyamadım, ve ara sıra farkında olmadan gözümden yaşlar geldiğini farkettim. Özellikle insanların tecrübelerini, hikayelerini okudukça bir Apple hayranı olduğum için değil, dünyanın görebileceği en büyük liderlerden birini, dünyaya ve teknolojiye en büyük katkıyı sağlamış, aynı zamanda alçakgönüllü ve iyi kalpli insanlardan birini çok erken bir zamanda kaybettiğimize üzüldüm.

Okuduğum üniversite bölümü, yaptığım master, müzik zevkimin farklılığı, bilgisayar okur-yazarlığımın artması Steve Jobs’ın ürünü Apple sayesinde. İzlediğimi hatırladığım ilk film olan Toy Story’nin üzerimde bıraktığı etkiler, Steve Jobs’ın ürünü Pixar sayesinde.

Bugün olduğum insanın bir kısmı, kısaca, Steve Jobs sayesinde.

Teşekkür ederim Steve. Bana, ama daha da önemlisi, dünyaya katkıların için.

Dün akşamdan beri gördüğüm birkaç bağlantı, yazı ve fotoğrafı da sürekli twitter ve facebook‘tan paylaşmama rağmen, burada biraraya toplamak istedim.

Bağlantılar

Whatever else you may read about Steve, whatever else happens in his life or to Apple or to the world of computing, know that he opened doors for people.

http://www.metafilter.com/108093/Steve-Jobs-RIP#3958050

I want to express my deepest condolences at the passing of Steve Jobs, one of the founders of our industry and a true visionary. -Steve Ballmer

http://www.microsoft.com/Presspass/press/2011/oct11/10-05statement.mspx

I just feel lucky I had the chance to tell a kind man that I was sorry for being an asshole before it was too late.

http://thewirecutter.com/2011/10/steve-jobs-was-always-kind-to-me-or-regrets-of-an-asshole/

His accomplishments were unmatched. People who can claim credit for game-changing products — iconic inventions that become embedded in the culture and answers to Jeopardy questions decades later — are few and far between. But Jobs has had not one, not two, but six of these breakthroughs, any one of which would have made for a magnificent career. [...] Had he lived a natural lifespan, there would have almost certainly been more.

http://www.wired.com/epicenter/2011/10/jobs/all/1

It’s not exaggeration to say that everything we have today — from our apps, to our employees, to our office, to our houses, even to FaceTime moments with our kids and favorite songs fading in on a rainy walk home — is thanks to Apple.

http://panic.com

Tweet’ler

Çocukluğumda Pixar'la, biraz büyüyünce ise Apple'la tanıştım… Şu anda olduğum kişi üzerindeki etkisi tartışılamaz bile. Teşekkürler Steve.

6 October 2011 2:09 am via Twitter for MacReplyRetweetFavorite

@iyiinsan

Cem K.

Countless of words will be written about Steve Jobs over the coming months. Only three will really matter:Thank you, Steve.

6 October 2011 2:07 am via Twitter for MacReplyRetweetFavorite

@KuraFire

Faruk Ateş

Rest in peace, Steve Jobs. Your genius will live on for generations to come...

6 October 2011 1:55 am via TwitterrificReplyRetweetFavorite

@ActuallyNPH

Neil Patrick Harris

Wow, Rest in Peace #SteveJobs - so much of my life & art was & is created on the things you dreamed up. Thank you.

6 October 2011 1:56 am via TwitterrificReplyRetweetFavorite

@hodgesmusic

David Hodges

The day has arrived that Steve Jobs said made him realize what was important in life. Thanks for everything, Steve.

6 October 2011 2:16 am via TwitterrificReplyRetweetFavorite

@mrgan

Neven Mrgan

President Obama on Steve Jobs: "Bold enough to believe he could change the world & talented enough to do it" http://t.co/cgd7KMp6

6 October 2011 3:33 am via webReplyRetweetFavorite

@whitehouse

The White House

Tomorrow. http://t.co/p287p52n

6 October 2011 3:41 am via Tweetbot for iPhoneReplyRetweetFavorite

@mox73

marcel van os

Steve Jobs: 1955-2011 -- http://t.co/v39ex9fS

6 October 2011 4:27 am via webReplyRetweetFavorite

@bobstaake

bobstaake

People leaving flowers at Apple stores; what other companies would expect something like that for their CEO?

6 October 2011 3:13 am via Twitterrific for MacReplyRetweetFavorite

@stroughtonsmith

Steve Troughton-Sm…

Thank you Steve Jobs. You left the world better, and more interesting, than you found it.

6 October 2011 4:30 am via Twitter for AndroidReplyRetweetFavorite

@neilhimself

Neil Gaiman

It seems obvious now, that this was about him.http://t.co/pibTjfkY(Thanks)

6 October 2011 2:38 am via Tweetie for MacReplyRetweetFavorite

@9to5mac

9to5mac 

Now is a good time to remember that the web was invented by someone working on a NeXT machine. Not a coincidence. THANK YOU SO MUCH Steve.

6 October 2011 2:30 am via Twitter for MacReplyRetweetFavorite

@JimRoepcke

Jim Roepcke

I'm too young to have been around when John Lennon died, but I bet my parents felt then a lot like I feel tonight.

6 October 2011 5:12 am via Twitter for MacReplyRetweetFavorite

@marcoarment

Marco Arment

Fotoğraflar

Fakat hayatımda hiçbir zaman Türk Hava Yolları’nın 22 Ağustos’ta İstanbul-İsveç seferini yapan TK1793 seferi kadar fahiş fiyatlı, rezil servisli bir uçuş daha geçirmedim. Uçuş sırasında tek bir sarsıntı dahi yaşamamamıza rağmen, Atatürk Havalimanı’nda check-in’den Arlanda’daki THY ofisine kadar süren tam bir felaketler zinciriydi uçuş.

Check-In

En son yaptığım uçuşlardan birinde kullandığım Delsey marka bol hacimli çantam, ağzına kadar doldurduğumda 40 kilo kadar gelmişti. 10 kilo için kilo başına 10€’dan toplam 100€ para ödemiştim, yaklaşık 170TL’ye denk gelmişti. Bu sefer de benzer bir şey olacağını biliyordum. Tahmin ettiğim gibi de oldu.

Fakat bu sefer, “tek parça valizde 32 kilodan fazla eşya olamaz” diyerek check-in’imi yapmadı kiosktaki görevli. “Neden” soruma ise ilk üç seferinde “kural böyle” diye cevaplarken,  geçen sefer yaptığım uçuşu söylediğime “yanlış yapmışlar” cevabı aldım. Tekrar sorguladığımda, cevabı kabul etmediğimi söylediğimde ise kaba bir “Beyefendi aşağıda insanlar çalışıyor!” çığırtmasıyla karşılaştım. Sonra ise tek yaptığı, çözüm yolu sorgularken, “bavulunuzu alır mısınız, işlemlerini yapacağım insanların” oldu.

Neyse. Gittim, arka tarafta bi yerden uyduruk bir bavul aldım, havaalanının ortasında birinden çıkartıp diğerine yerleştirdim eşyalarımı. İki bavulumu da verdim, üzerine 100€, fakat 256TL “ek ağırlık bedeli” ödedim, kargoya vermek için eşyamı. Çünkü sırt çantam vardı, ve ikinci bir çantayı kabine almam yasaktı.

Uçağa Biniş ve Uçuş

Atatürk Havalimanı, 308 numaralı kapı. Üç adet kuyruk var, aynı noktaya giden. Dört tane görevli var, üçünün yakasında THY kokartı. Hiçbiri “şöyle yapın, şuradan sıraya geçin” demiyor. Yanlarına gidip “nedir bu rezalet” diye sorduğumda ise “bizi dinlemiyorlar, o yüzden uğraşmıyoruz” cevabıyla karşılaşıyorum. Ben de en arkaya geçip bütün karmaşa bitene kadar beklemeye karar veriyorum.

Uçağa bindikten sonra da ayrı bir dert. 7 numaralı sıranın C koltuğundayım…. Fakat o da ne, yanımdaki A ve B koltuklarındaki insanlar henüz gelmemiş olmalarına rağmen, tepe dolapları ağzına kadar çantalarla dolu!

Neyse ki 7D ve 7E’deki beyefendiler günübirlik iş görüşmesine gelmişler, bir adet evrak ve bir adet laptop çantasından başka bir şeyleri yok. Onları güzelce düzenleyip, kendi sırt çantama yer açıyorum ve yerleştiriyorum.

Tam bu sırada, yanımdaki iki koltukta oturanlar geliyor. İki kişiler, ellerinde üç çanta. Üçü de benim havaalanından aldığım bavuldan daha büyük! Adam büyük bir inatla bacaklarının arasına koymaya çalışıyor çantaları, çünkü yukarıda yer olmamasını geçtim, boş olsa bile sığmayacak büyüklükteler! Bir şekilde iki tanesini yanlarına sığdırabiliyorlar, öteki de mucizevi bir şekilde bagaj alanına alınıyor. Fakat yanlarına sığdırdıkları bavullar, benim rahat oturabilmek için bacaklarımı koridora doğru uzatmamı gerektiriyor.

Bu insanlar ek bagaj ve kilo parası vermemek için bu yönteme başvurup benim fahiş fiyata aldığım biletin üzerine bir de fahiş ek kilo parası ödememe rağmen rahatımı bozma hakkını görüyorlar kendilerinde. THY de bunu destekliyor sanırım, izin verdiğine göre. Ben de bavulumu yanıma alabilirmişim diye düşünüyorum, sonuçta rahatsızım ve insanlar aynısını yapıyorlar. “Ya sabır” çekip Futurama izleyerek yolculuğu bitiriyorum, inişe geçiyoruz, iniyoruz. Pasaporttan geçiyorum, oh neyse ki bitti diyorum…

Ama hayır, daha bitmedi!

Et suyuna bulanmış THY

Bavulları bekliyorum. Önce ufak bavul geliyor, sıkıntısız. Sonra, 25 dakika sonra, asıl bavulum geliyor… Üstü ıslak! Sanki içinde bir şey kırılmış gibi. Açıp bakıyorum, yoo, değil aslında. Yani, içinde birkaç parça eşyam da ıslanmış, fakat içeriden kırılmış bir şey olsa bütün her şey batardı. Hiçbir şey batmamış.

Garip bir koku alıyorum bu sırada. Daha da yakına gidiyorum. Kokluyorum. Leş gibi et kokuyor. Bildiğiniz et suyu! Bardağı taşıran son damla derler ya, ondan işte. Ama son damla değil. Son litre. Leş kokulu bir litre.

Yukarı çıkıp THY ofisine gidiyorum. İçeride biri var, ben dışarıda duruyorum mal gibi. Suratıma bakan yok. İçeri iki kişi daha giriyor. Dönüp bakmıyorlar bile. İçeri dalıyorum, “kim bakıyor buraya” diyorum, “çık dışarı!” diye kibarca kovuyorlar. Çıkıyorum, 5 dakika sonra geliyor üçü birden dışarı. Bağırma sırası bana geçiyor, ağzıma geleni söylüyorum. Önce yapabileceğimiz bir şey yok, ondan sonra bi bakalım ne yapabiliriz oluyor. Daha sonra hasar raporu tutuluyor, “kuru temizleme fişini belli bir eposta adresine gönderirsem hesabıma miktarının yatacağı” söyleniyor. O leş kokan bavulla trene falan bineceğim hiç hesaplanmıyor tabii…

Check-in ve uçuş sırasında yaşadığım aksilik için ise özür dilemekten başka hiçbir şey yapamayacaklarını, hiç de samimi olmayan bir ses tonuyla yineleyip duruyorlar. Özür de dilemiyorlar, sadece özür dilemekten başka bir şey yapamayacaklarını söylüyorlar. Bir kere “özür dileriz” duymadım ağızlarından.

Ha, bir de, burada aldığım bilgiye göre, 32 kilo limitini de daha da düşürmeye çalışıyorlarmış. Sanırım artık bavul bölümünde çalışanlar serçe parmaklarıyla kaldıramadıkları bavullara dokunmayacaklar.

Sonuç

Bu kargaşa sırasında para da bozdurmayı unuttuğum için taksi de tutamadım. Yağmurlu bir Uppsala öğleninde, normalde sürükleyerek çekebileceğim ağırlığın bir kısmını tıkıştırmak zorunda kaldığım  uyduruk bavul nedeniyle acılar içerisinde kıvranarak vardım evime. Bavulu boşalttım, ve birkaç kuru temizlemeciye gidip kendimi rezil ettikten sonra (Bavul mu? Hahaha. Bavul kuru temizleme yapılmaz ki?) bavulu atmaya karar verdim. Zira kokusundan durulmuyor odada.

Neyse. Bu rezaleti tüketici mahkemesine taşımaya karar verdim. Tam olarak yolu yordamı nedir, nasıl yapılır bilmiyorum, sanırım önce tüketici heyetine gitmek gerekiyor. Fakat araştıracağım, ve yapacağım bunu. Çünkü fahiş fiyatlarına rağmen kalitesi çok düşmüş bir kuruluş THY, farklı insanlara farklı muameleler çekiyorlar ve kesinlikle saygıları yok. Hiçbir şeyin parasında değilim, sağ salim de geldim İsveç’e, fakat terbiyesizliklerinin bedelini ödemeleri gerektiğini düşünüyorum. Türk Telekom’a karşı verdiğim kavgayı kazandım, bundan da ümitliyim.

Pow, Mac OS X’te RoR geliştirmeyi -nispeten- kolaylaştıran bir sunucu yazılımı. Sorunu? 80 portunu gasp etmesi. Uzun zamandır bir web geliştiricisi olarak, 80 portumun ele geçirilmesinden nefret ederim. Aynı şekilde, bir RoR -veya herhangibir- web yazılımını denerken addresinin yanına port numarası yazmaktan da nefret ederim.

Bu yüzden, bu sorunu çözmem gerekiyordu. Ve çözdüm de.

Öncelikle, bu çözümün tamamı bana ait değil. Pow wiki’sindeki Pow’u Apache’nin yanında çalıştırmayı anlatan şu makaleyi baz alarak başladım işe.

1. Aşama: Pow konfigürasyonunu ayarlamak

Bir ön duyuru: Eğer Pow zaten yüklüyse, bu yöntemi kullanmaya başlamadan önce kaldırmanız gerekiyor.  curl get.pow.cx/uninstall.sh | sh iş görür.

Öncelikle Pow’a 80′den başka bir portta çalışmasını söyleyen bir konfigürasyon dosyası yaratmak gerekiyor. Bunun için ev dizininizde .powconfig isimli bir dosya yaratıp  içine export POW_DST_PORT=88 satırını eklemek gerekiyor. Terminal’de echo 'export POW_DST_PORT=88' >> ~/.powconfig yazmak yeterli oluyor. (Tabii ki 88′den başka istediğiniz sayıyı kullanabilirsiniz, başka bir yazılımla çakışmadığı sürece. Ne olduğu hiç farketmez.)

2. Aşama: Pow’u yüklemek

curl get.pow.cx | sh, her zamanki gibi.

Bundan sonra, RoR yazılımlarınıza 88 numaralı porttan ulaşmaya başlayabilirsiniz. Yani, hop adında bir Rails yazılımınız varsa, artık http://hop.dev:88 adresinden ulaşabilirsiniz.

İşimiz tabii ki bitmedi. Bu, istemediğimiz bir sonuçtu, ama 80. portu Pow’un değil de MAMP’ın kontrol etmesi için önemli bir aşamaydı.

3. Aşama: MAMP Pro’da sanal sunucu yaratmak

Sanal sunucu yazınca bir garip oldu, bahsetmek istediğim virtual host aslında.

Neyse. İşte burası, yukarıda bağlantı verdiğim makaleden farklılaşmaya başlayan yer. Mac OS X’in kendi içinde gelen Apache kurulumunda sanal sunucu yaratmak yerine, MAMP Pro’nun içerisinde bir sanal sunucu yaratıp ona birkaç satır yazı ekleyeceğiz kopyalayıp yapıştıracağız.

Önce sanal sunucumuzu yaratalım. Bunun için Server Name hanesine bir adres yazıyoruz. Herhangi bir şey, hiç farketmez. Ben rails.dev adresini kullanıyorum. Sonra bize Disk Location bölümünde sunucunun çalışacağı klasörü istiyor, bunun için de RoR yazılımlarımı barındıran rails klasörümü kullanıyorum. Bunlar gerçekten farketmiyor, sadece doldurmuş olmanız gerekiyor, içine ne yazdığınız hiç önemli değil.

Önemli olan, Advanced sekmesinde gireceğimiz ayarlar. O sekmeyi açtığınızda, bir sürü ayar göreceksiniz. Bizim ayarlamamız gereken, -gereksiz yere uzun bir şekilde- etiketlendirilmiş Customized virtual host general settings alanı. Burada bulunan sanal sunucu ayar dosyasındaki içerik kısmını alıp, o alana yapıştırıyoruz.

ServerName pow
ServerAlias *.dev

ProxyPass / http://localhost:20559/
ProxyPassReverse / http://localhost:20559/
ProxyPreserveHost On

Apply‘a basıp Apache ve MySQL’i tekrar başlatmak için çıkan isteğe onay veriyoruz, ve et voilà! Artık hop yazılımınıza http://hop.dev:88 yerine http://hop.dev adresinden ulaşabiliyorsunuz. Diğer Pow yazılımları için başka bir işlem yapmanıza gerek yokken, MAMP Pro içerisinden PHP yazılımlarınız için kurduğunuz sanal sunucuları da aynen kullanmaya devam edebiliyorsunuz.

Buradaki tek dezavantaj, Pow yazılımlarına ulaşabilmek için MAMP Pro’nun sürekli çalışır durumda bulunmak zorunda olması. Fakat kapalıyken de http://hop.dev:88 gibi çirkin bir şekilde de ulaşmaya devam edebilirsiniz.

Fonksiyonlarda Array döndürme

Genelde bir fonksiyonda geri döndürülen sonuç, tek bir değer olur. Örneğin user_id() diye bir fonksiyonumuz varsa, bize 172 gibi bir sonuç döndürebilir, ve biz bunu echo user_id(); diye yazdırabiliriz. Veya bunu $userID = user_id(); gibi bir değere atayıp echo $userID; diye ekrana bastırabiliriz.

Peki userData() gibi bir fonksiyon yaratıp birden fazla değer döndürmek istiyorsak? Bu durumda fonksiyonda array döndüreceğiz.

function userData(){
$user_id = "23";
$username = "iyiinsan";
$role = "diskapininmandali";
return array(
		'logged_in' => "true",
		'user_id' => $user_id,
		'username' => $username,
		'role' => $role);
}

Peki buradan dönen sonuçları nasıl yazdırıyoruz? Fonksiyonumuza tıpkı bir array gibi davranarak.

$user = userData();
echo $user['logged_in']; //true
echo $user['user_id']; //23
echo $user['username']; //iyiinsan
echo $user['role']; //diskapininmandali

CodeIgniter’da View’lara array’le veri gönderme

CodeIgniter’da controller’ımızdaki veriyi view’a gönderirken, zaten bir array yaratmak durumundayız. Şöyle ki;

Controller:

$data['baslik']="Selam uzaylı!";
$this->load->view('anasayfa', $data);

Bunu view’da kullanmak içinse, şöyle yapıyoruz:

View:

<h1><?php echo $baslik; ?></h1>

Gördüğünüz üzere, $data[] array’inin içindeki ‘baslik’ verisini yazdırmak için, “baslik”a direkt değişkenmiş muamelesi yaptık. Peki ya array kullanmak istersek? O zaman da çok boyutlu array’ler yaratıyoruz.

Controller:

$data['icerik']['baslik'] = $this->yazi_model->baslik_goster($yazi_id);
$data['icerik']['govde'] = $this->yazi_model->yazi_goster($yazi_id);
$data['icerik']['yazar'] = $this->yazi_model->yazar_bilgisi($yazi_id);
$this->load->view('icerik_goster', $data);

View:

<h1><?php echo $icerik['baslik']; ?></h1>
<div><?php echo $icerik['govde']; ?></div>
<div><?php echo $icerik['yazar']; ?></div>

Gördüğünüz üzere, $data[] array’inin ilk elemanına, view’nun içinde yeni bir array gibi davrandık. Eğer birbiriyle ilintili değişkenler yaratıyorsanız oldukça yararlı bir ipucu. Benim gibi unutkanlar için daha akılda kalıcı bir çözüm.

Her ne kadar istemesem de, son zamanlarda web geliştiriciliğinden para kazanırken buldum kendimi. Bu süreç içerisinde farklı yazılımlar deneyerek OS X’in rahatlık çerçevesinden çıkmadan istediğim esnekliği sunan konfigürasyona ulaştığıma inanıyorum. Size işte bu kararlarımdan bahsedeceğim.

Öncelikle biraz ne tür geliştirme yaptığımdan bahsedeyim, çünkü işinize yaramayan bir şeyse eğer yazdıklarım, boşuna vakit kaybetmenizi istemem. Mesela, ASP.Net geliştiricilerine hiçbir faydam dokunmayacaktır. Sunucu taraflı programlama dili olarak PHP ağırlıklı çalışıyorum. Eğer yayınlama ağırlıklı bir yazılım geliştiriliyorsa WordPress (ve kardeşleri), tamamen alakasız bir yazılım isteniyorsa CodeIgniter framework’ünü kullanıyorum.

Sunucular

PHP ile çalıştığım için UNIX tabanlı bir işletim sistemi birçok açıdan tek pratik tercih. Zaten ucuz hosting ve VPS isteyenlerin de Linux’tan başka şansı pek yok. Üstelik Windows’ta ortaya çıkabilecek birçok hatayı da önceden elemiş oluyoruz.

Kolay yol: MAMP/MAMP Pro

Uzunca bir süre kullandığım ilk sunucu yazılımı MAMP Pro idi. MAMP Pro, ücretsiz MAMP‘ın oldukça gelişmiş versiyonu. İkisi de temelde Apache, PHP, MySQL ve phpMyAdmin kuruyor sisteminize.

MAMP sadece Apache ve MySQL portu, Apache ana klasörü (yani http://localhost/’a girince hangi klasörün açılacağı) ve PHP versiyonu ile Cache sistemini seçmeye izin veriyor. Bir nevi, sistemle gelen web sunucusunun PHP ve MySQL destekleyen versiyonu gibi.

MAMP Pro ise, bunların yanısıra, istediğiniz Apache modüllerini açıp kapatmanızı sağlıyor, Apache/MySQL için kullanıcı belirlemenize izin veriyor, Postfix ayarlarını yapmanız için arabirim sunuyor, hangi PHP hatalarının hata kaydına yazılacağını seçmenize izin veriyor. Fakat en önemlisi, virtual host desteği ile sizi localhost’a bağımlı kalmaktan kurtarıyor. Üstelik bunu çok basit bir arabirimle sağlıyor, ve /etc/hosts dosyasına gerekli girdileri de kendisi giriyor. Değişik projeler geliştiren bir geliştirici için olabilecek en rahat sunucu yönetim aracı.

Zor Yol: VMware Fusion & Ubuntu Server

Aslında doğru başlık “Sanal Makine & Linux” olurdu herhalde, zira VMware Fusion ve Ubuntu Server, sadece benim tercihlerim. Bunun yerine Virtualbox ve Arch veya Parallels Desktop ve CentOS da olabilirdi.

Bunun mantığı, temel olarak, bilgisayarınızın içinde bir VPS ortamı taklit etmek. VMware sizin sanal makinenize bir adet IP adresi veriyor, ve siz bir yer sağlayıcıdan aldığınız VPS’e nasıl SSH’le veya SFTP’yle ulaşıyorsanız, bu sisteme de aynı şekilde ulaşıyorsunuz.

Bu sunucu, tabii ki hiçbir şeyle gelmiyor. PHP’sinden Apache’sine, MySQL’inden phpMyAdmin’ine her şeyi sizin kendi ihtiyaçlarınıza göre kurmanız gerekiyor, tıpkı VPS’lerdeki gibi. Şu anda VPS kurulumu yapmayı anlatmayacağım, en azından bu yazıda. Zaten daha önce WordPress’i VPS’lerde sağlıklı bir şekilde çalıştırmak için gereken birkaç ayarın nasıl yapıldığını anlatmıştım, benzer yazılar da daha sonra gelecek. Ama şimdi, yazılım geliştirmek için bu sanal makine içerisinden sistemi Mac OS X’le nasıl uyum içinde kullandığımı anlatacağım.

Sunucuyu VMware içerisinde kurup çalışmaya bıraktıktan sonra arkaplanda çok güzel bir şekilde gizleyebiliyorum. Sistemle iletişime geçmek için iki yazılım yetiyor: Terminal ve Transmit.

Terminal, bildiğiniz Applications > Utilities içerisinde bulunan Terminal.

ssh 192.168.41.128¹ komutunu girerek sunucuma bağlanabiliyorum.² Bunun ardından sunucumu yönetmek adına gireceğim tüm komutları, virtual host aktive etmek için gereken a2ensite komutundan MySQL sunucusu kurmak için gereken apt-get install mysql-server komutuna her şeyi buradan yazıp halledebiliyorum.

Sunucuyu yönetmeyi hallettik… Peki ya dosyalara erişim? İşte Transmit de orada devreye giriyor. Aslında herhangi bir FTP yazılımıyla SFTP kullanarak sunucunuza bağlanabilir ve dosya aktarımı yapabilirsiniz, ama Transmit’in ek bir güzelliği var: Belirttiğiniz sunucudaki belirttiğiniz klasörü tıpkı bir USB bellek veya harici disk -veya harddiskinizdeki başka bir bölüntü- gibi Mac OSX’inize bağlayabiliyor. Böylece sunucunuzdaki dosyaları tıpkı bilgisayarınızdaki herhangi bir dosyaymış gibi görüntüleyip düzenleyebiliyorsunuz. Özellikle bir framework kullanarak birden fazla klasörde gezinip çok sayıda dosya düzenliyorsanız, bunu destekleyen metin editörleriyle kullanabilmek büyük rahatlık sağlıyor.

Editörler

Peki neden bu kadar kasıyorum? Yani, tercih ettiğim sunucu ortamı Linux’sa, neden Mac OS X içerisinde bir sanal makina yazılımıyla ikinci bir işletim sistemi açıyorum, RAM’imin ve işlemcimin bir kısmını ona ayırıyorum? Direkt Ubuntu kurup onun üzerinde geliştirme yapsam olmuyor mu?

Yazılım geliştirmenin tek bir bileşeni yok. Yazılan dil ve dilin çalıştığı ortam kadar önemli olan bir diğer bileşen de kodun yazıldığı metin editörü. Mac OS X, ister web geliştirme için olsun, ister diğer diller için olsun, çok güzel yazılımlarla kutsanmış bir işletim sistemi. Yıllardır kullandığım TextMate ile yeni kullanıp vazgeçilmezlerim arasına aldığım Espresso, kod düzenlemek için tercih ettiğim iki yazılım.

Espresso

Espresso, MacRabbit’in web geliştiricileri için ürettiği bir yazılım. Tamamen web yazılımı geliştirmek üzerine kurulmuş. Canlı önizleme, dosya aktarım araçları, gezinme yardımcısı, kod tamamlayıcı “şekerleri” ve daha pek çok özelliği web geliştiriciler için özel olarak düşünülmüş ve yaratılmış.

Espresso’nun en sevdiğim özelliğiyse, Espresso Mono ismindeki kendi içinde gelen yazıtipi. Okuması çok rahat, ve insanı kod yazmaya sürüklüyor. Yani, en azından beni.³

Özellikle Workspace özelliği çok hoş. Aslında, sekme kullanmak yerine alt alta dizmeyi tercih etmişler açık olan dökümanları sadece, fakat yıllardır sekmeli metin editörü kullanan biri olarak değişikliğe alışmakla kalmayıp, âşık olmayı da becerebildim. Ben meğerse metin editöründe sekme sevmiyormuşum. Hah, kim bilebilirdi ki?

Espresso’nun 79.95$’lık bir fiyatı var, 133.08TL’ye geliyormuş.⁴ Ben bu paraya almadım, satın aldığım bundle’lardan birinde gelmişti, ona rağmen de uzun bir süre kullanmadım. Tavsiyem önce 15 günlük demosunu indirip tercih ettiğiniz dilde ufak bir yazılımcık yapmaya çalışmanız.

TextMate

Espresso’dan önce uzunca bir süre TextMate‘le yaptım geliştirmelerimi. Fakat tek kullandığım özelliği soldaki dosya listesi ve seçtiğim dosyaları üstte sekme olarak açmasıydı. Espresso’nun aksine, seçilen dosyayı “yukarıya” dosya düzenlenmeye başlandığında değil, tıklandığı anda atması, bir yerden sonra sinir bozucu oluyordu. Hele “geri alma” özelliğini harf harf yapması var ki, insanı çileden çıkartır.

Fakat TextMate’i basit bir metin editörü olarak kullanmak, tabii ki sadece benim yaptığım bir hatadan ibaretti. TextMate’in çok güçlü bir “bundle” özelliği var ve kod tamamlama dahil birçok şey yaptırabiliyorsunuz. Öyle ki, Espresso’nun kod tamamlaması biraz oyuncak gibi kalıyor yanında. Twitter’ın geliştiricilerinden (ve BasÇek’teki şu yazımın asıl sahibi olan) Dustin Diaz’ın YUI temelleri ve Javascript DOM hijacking’i (gasp etmek?) anlattığı bu videoyu izlerseniz TextMate’in gücünü görmeniz mümkün.

TextMate’in 2.0 versiyonu sözde 2 yıldır çıkacak. 1.5 versiyonu 39Euro, ve 30 günlük deneme sürümü bulunmakta. İndirip denemenizi yine tavsiye ediyorum.

CSSEdit

CSSEdit aslında tam olarak bir metin editörü değil. Espresso ve TextMate’le her türlü dosyayı düzenleyebilirken, CSSEdit’te sadece CSS düzenleyebilirsiniz. Fakat X-ray özelliğiyle sitenizin düzenlemek istediğiniz elemanının ismini-cismini hemen bulabilirsiniz ve Inspector ile bu bulduğunuz elemanın CSS dosyasındaki konumuna hemen gidebilirsiniz, ve düzenlemeleri yaparken anında değişikliklerinizi görüntüleyebilirsiniz. Kod tamamlama ve CSS 2.1 özelliklerini içinde barındıran “görsel editörü” ile CSS düzenlemek çok kolaylaşıyor.

CSSEdit de, Espresso gibi, bir MacRabbit yazılımı. $39.95′e satılıyor, ki bu da yaklaşık 65TL’ye denk geliyor. Deneme sürümü, Espresso’nun aksine, zaman bazlı değil, sadece 2500 karakterden büyük CSS dosyalarını kaydetmenize izin vermiyor. Açıkçası, hangi dili kullanarak yazılım yazarsanız yazın, arabiriminiz için CSSEdit’i mutlaka denemek isteyeceksiniz.

Coda

Daha önce kullanmayı deneyip bir nedenden vazgeçtiğim bir yazılım. Coda, yukarıda bahsettiğim Transmit’i yapan Panic’in yarattığı bir yazılım ve Espresso’ya çok benziyor özellik olarak. Aslında Espresso’dan daha çok özellik barındırıyor fakat ben nedense kendisine bir türlü ısınamadım. 99$’a satılıyor. Deneme sürümü bulunmakta.

Sonuç

Aslında niye “sonuç” diye başlık attığımı bilmiyorum. İlkokuldan kalma alışkanlık herhalde, yazılarda “giriş-geliştirme-sonuç” olacak ya illa… Neyse.

Açıkçası, bu yazıda sadece çalışma alışkanlıklarımdan bahsetmek ve bilmeyenler için birkaç alternatif göstermek istedim. Her yazılımın, her yöntemin bir diğerine göre avantajları ve dezavantajları var. Kendi tercihleriniz ve alışkanlıklarınıza göre uygun gördüğünüz seçimi yaparak bazı işlemleri kolaylaştırıp baş ağrınızı minimuma indirmek elinizde.

1. O IP adresi, 192.168.41.128, VMware’ın Ubuntu Server için aldığı IP adresidir, sanal makine içerisinde ifconfig komutunu çalıştırarak öğrenebilirsiniz.
2. Mac OS X kullanıcı adımla Ubuntu Server kullanıcı adım aynı olduğundan girme gereksinimi duymuyorum, yoksa ssh cemk@192.168.41.128 olacaktı.
3. Beni nelerin kod yazmaya sürüklediğini liste yapıp yayınlasam şaşarsınız aslında.
4. MacRabbit’in satış sistemi otomatik olarak para birimini yerelleştiriyor. Zaten satın alma sayfası da Türkçe.